Οι άνθρωποι στη Μαδρίτη περνούν μια αγγελία στο διαδίκτυο: "εμείς μπορούμε από κοινού να τα ρυθμίσουμε." Πριν περάσουμε εκστατικά πάνω από την ικανότητα της Ελλάδας να εξαντλήσει μερικά ομόλογα, θυμηθείτε: Η Ελλάδα είναι απλά η σκιά, η Ισπανία είναι το κύριο γεγονός.
Η οικονομία της, τέταρτη στην ευρωζώνη, έχει πέντε φορές το μέγεθος της Ελλάδας, και συνδυάζει σχεδόν δύο φορές το μέγεθος άλλων χωρών που πασχίζουν οικονομικά - Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία. Έτσι ενοχλεί που ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Ισπανίας, Jose Luis Rodriguez Zapatero, φαίνεται να είναι θαυμαστής του κ. Micawber του Charles Dickens. Ρωτήστε τον τι προγραμματίζει να κάνει για το 11,4% του ελλείμματος της χώρας του, καθώς οι αρχικές υποσχέσεις του να διευρύνει την ηλικία συνταξιοδότησης στη χώρα του τώρα αναιρούνται. Υπόσχεται ένα πάγωμα των αμοιβών του δημοσίου τομέα, αλλά η Υπουργός Οικονομικών, Elena Salgado, λέει ότι στην πραγματικότητα δεν το εννοεί. Αλλά με κάποιον τρόπο πρέπει να μειώσει το έλλειμμα σε 3% μέχρι το 2013. "Έχουμε ένα σχέδιο," λέει η αναπληρωτής πρωθυπουργός της Ισπανίας, Maria Teresa Fernandez de la Vega. Για τους περισσότερους παρατηρητές φαίνεται ότι το σχέδιο αυτό είναι αυτό του κ. Micawber: "κάτι θα γίνει."
Ή ίσως δύο «κάτι». Το πρώτο είναι μια επιστροφή στην οικονομική ανάπτυξη που θα αυξήσει τα έσοδα. Μην δίνετε σημασία που μετά από δέκα έξι χρόνια ανάπτυξης, η οικονομία βυθίστηκε σε υποχώρηση πέρυσι (ΑΕΠ: -3,7%), και σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι πιθανό να συρρικνωθεί κι άλλο φέτος ή ότι το ποσοστό ανεργίας στριμώχνεται στο 20% (διπλάσιο από το μέσο όρο της ευρωζώνης) και κατευθύνεται προς το 22% σύμφωνα με τις προβλέψεις: ή, ακόμα πιο σημαντικό, ύστερα από μια δεκαετία όπου οι δαπάνες εργασίας αυξήθηκαν ετήσια κατά περίπου 4%, τα ισπανικά αγαθά είναι μη ανταγωνιστικά σε σημαντικές αγορές εξαγωγών.
Το δεύτερο "κάτι" είναι μια ευρωπαϊκή απαλλαγή: αυτό που αποκαλείται "υποστήριξη." Εάν οι εκτιμητές γίνουν δύστροποι, και οι αγορές στραφούν προς τα ισπανικά ομόλογα, ακόμα και η Γερμανία δεν θα είναι σε θέση να επιτρέψει να κινδυνέψουν τα ομόλογά της.. Ή έτσι τουλάχιστον ελπίζει.ο κ. Zapatero.
Ο κ. Zapatero στηρίζεται επίσης σε δύο γεγονότα. Καταρχήν, η Ισπανία δεν είναι τόσο χρεωμένη όπως είναι η Ελλάδα ή η Ιταλία, ή η Πορτογαλία, ή η Γαλλία, ή ακόμα και η Γερμανία. Το χρέος της σε αναλογία με το ΑΕΠ της είναι κάτω από εκείνο άλλων χωρών, αποτέλεσμα των συνετών φορολογικών πολιτικών των κυβερνήσεων. Δεύτερον, η Ισπανία δεν έχει πλαστογραφήσει στοιχεία με τον τρόπο της Ελλάδας. Έτσι μπαίνει στις διαπραγματεύσεις με τους εκτιμητές και την αγορά ομολόγων με την αξιοπιστία που δεν έχουν όσοι πλαστογράφησαν στοιχεία της Ελλάδας, και παράλληλα με τις προσδοκίες ότι δεν θα είναι απαραίτητο να πληρώσει πάνω από 3 ποσοστιαίες μονάδες περισσότερο από τη Γερμανία, όπως έκανε η Ελλάδα την προηγούμενη εβδομάδα, για να χτυπήσει την αγορά ομολόγων.
Αλλά τα πλεονεκτήματα της Ισπανίας ωχριούν στην ασημαντότητα σε σύγκριση με τα μειονεκτήματα ενός τεράστιου δημοσιονομικού ελλείμματος και στην απουσία ενός αξιόπιστου σχεδίου για να το μειώσουν. Αυτά θα μετρήσουν πολύ στην υπερφορτωμένη αγορά χρέους του επόμενου έτους.
Η προφανής ευημερία της χώρας βασίστηκε στη φτηνή πίστωση που τροφοδότησε η άνθιση του κλάδου κατασκευής. Κανείς δεν προσδοκά ότι ο κλάδος των οικοδομικών και τεχνικών έργων θα ανακάμψει πολύ σύντομα, όχι όμως με όλα τα απούλητα σπίτια που υπάρχουν στην αγορά. Ούτε υπάρχει μεγάλη ελπίδα για απότομη αύξηση του τουρισμού: η διασκέδαση στον ήλιο δεν αποτελεί πλέον προτεραιότητα για τους καταβεβλημένους καταναλωτές, και οι ισπανικές πυκνοκτισμένες περιοχές διακοπών είναι λιγότερο ελκυστικές από ότι ήταν κάποτε, τουλάχιστον για τους τουρίστες που μπορούν να ξοδέψουν. Τέλος, η κυβέρνηση έχει λίγα χρήματα διαθέσιμα για να παρέχει το κεφάλαιο εκκίνησης για τις βιομηχανίες του 21ου αιώνα.
Ποιος θα σηκώσει το φορτίο της μακροπρόθεσμης ανάκαμψης στον ιδιωτικό τομέα; Οι επιχειρηματίες της Ισπανίας έχουν αποδείξει ότι μπορούν να κάνουν δουλειές σε παγκόσμια κλίμακα, και βεβαιώνουν το γεγονός ότι είναι ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής της λατινικής Αμερικής.
Άλλο συν είναι ότι το ισπανικό τραπεζικό σύστημα "είναι σχετικά απομονωμένο από την παγκόσμια οικονομική κρίση," σύμφωνα με την ανασκόπηση C.I.A. στην ισπανική οικονομία. Η βασική λέξη είναι "σχετικά". Οι μικρότερες, περιφερειακές τράπεζες του κράτους, τα cajas de ahorros που αποτελούν περίπου τα μισά από τα ιδρύματα που δανείζουν στην Ισπανία, είναι στην αγορά ιδιοκτησίας, αλλά αντιστέκονται στις εκκλήσεις του Miguel Angel Fernandez Ordonez, κυβερνήτη της τράπεζας της Ισπανίας, να συγχωνευτούν με μεγαλύτερα, καλύτερα κεφαλαιοποιημένα ιδρύματα. Ακόμα, το τραπεζικό σύστημα είναι πράγματι σχετικά ισχυρό.
Ενάντια σε αυτά βρίσκονται δύο σημαντικά μείον. Η κυβέρνηση έχει αντισταθεί στη μεταρρύθμιση μιας άκαμπτης αγοράς εργασίας στην οποία οι περισσότεροι εργαζόμενοι έχουν συμβάσεις που αποτρέπουν τους εργοδότες τους από τη προσαρμογή των εργατικών δυναμικών τους, που συνδυάζονται με ένα σύστημα bonus που μειώνει σοβαρά τα κίνητρα για,μειωση του εργατικου κοστους στην εργασία.
Δεύτερον, οι εκτιμητές δεν πιστεύουν τις προβλέψεις ανόδου της κυβέρνησης, και οι αγορές θέλουν σταθερότερες και πιο συγκεκριμένες υποσχέσεις της οικονομίας, ειδικά από τη στιγμή που το 75% όλων των δαπανών ελέγχονται από τις αυτόνομες περιφερειακές κυβερνήσεις και το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης….
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
