Log in

Το Κίνημα Πέντε Αστέρων δυσκολεύεται να γίνει φορέας αλλαγής στην Ιταλία

five starΕίναι ένα σημάδι του ταλέντου του Σίλβιο Μπερλουσκόνι το ότι ο πανούργος 81χρονος έχει τους πάντες να μιλούν γι' αυτόν καθ’ όλη την εκστρατεία για τις γενικές εκλογές της Ιταλίας στις 4 Μαρτίου, ακόμα και όταν το κόμμα του είναι τρίτο με διαφορά στις δημοσκοπήσεις.

Το κόμμα που θα έπρεπε πραγματικά να είναι το κέντρο της προσοχής είναι ο πρωτοπόρος, το Κίνημα των Πέντε Αστέρων. Γιατί αυτό, και όχι ο κ. Μπερλουσκόνι, είναι η πραγματική ελπίδα της χώρας και η μεγαλύτερη απελπισία της.

Πριν από πέντε χρόνια, όταν η Ιταλία πραγματοποίησε τις τελευταίες γενικές εκλογές, προέκυψαν δύο δυνάμεις που πρότειναν ριζική αλλαγή, και οι δύο εκτός του κατεστημένου. Η μία ήταν ο νεαρός δήμαρχος της Φλωρεντίας, Ματέο Ρεντζί, ο οποίος ένα χρόνο αργότερα μαχαίρωσε πισώπλατα τον συνάδελφό του στο Δημοκρατικό κόμμα, Ένρικο Λέτα, και ανέλαβε καθήκοντα πρωθυπουργού, παρόλο που ποτέ δεν είχε εκλεγεί σε εθνικό αξίωμα. Το άλλο ήταν το Κίνημα Πέντε Αστέρων, το οποίο κατέλαβε περισσότερο από το 25 τοις εκατό των ψήφων παρά το γεγονός ότι γεννήθηκε μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα και ήταν υπό την ηγεσία ενός κωμικού, του Μπέπε Γκρίλο, ο οποίος δεν κατέβηκε καν στην κοινοβουλευτική κούρσα.

Ο κ. Ρέντσι, όπως και ο Νικολά Σαρκοζί όταν εξελέγη πρόεδρος της Γαλλίας το 2007, υποσχέθηκε μια ρήξη με τους παλιούς τρόπους πολιτικής που αγωνίστηκε να παραδώσει. Μετά από λιγότερο από τρία χρόνια υπηρεσίας κατέρρευσε εντυπωσιακά, χάνοντας ένα δημοψήφισμα σχετικά με τη συνταγματική αλλαγή, στο οποίο είχε απρόσμενα στοιχηματίσει το μέλλον του.

Με το κεντροαριστερό Δημοκρατικό κόμμα του κ. Ρέντσι διχασμένο και να βυθίζεται στις δημοσκοπήσεις, το 11% του εργατικού δυναμικού να είναι άνεργο, την ανεργία των νέων κολλημένη στο 33% και την οικονομική ανάπτυξη κάτω από την υπόλοιπη ευρωζώνη, ο δρόμος θα πρέπει να είναι ανοιχτός για μια άλλη μεταρρυθμιστική δύναμη να εκτιναχθεί στην εξουσία.

Αν ο κ. Ρέντσι μοιάζει με τον κ. Σαρκοζί, το κόμμα το οποίο το Κίνημα των Πέντε Αστέρων μοιάζει περισσότερο είναι το La République en Marche του Εμανουέλ Μακρόν. Λαμβάνει επίσης υποστήριξη και συμμετοχή από αριστερά και δεξιά, νέους και ηλικιωμένους και, το βασικότερο για την Ιταλία, τον Βορρά και τον Νότο. Όπως και το En Marche, οι ακτιβιστές και οι ψηφοφόροι του είναι κυρίως από τη μεσαία τάξη. Τώρα έχει υποχωρήσει από την προηγούμενη επιμονή του κ. Γκρίλο για ένα (αντισυνταγματικό) δημοψήφισμα σχετικά με την ένταξη της Ιταλίας στην ευρωζώνη, μάλιστα μοιάζει εν δυνάμει εποικοδομητικό σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Επιπλέον, να μην υπάρχει καμία αμφιβολία: η Ιταλία χρειάζεται αλλαγή. Επιβαρυμένοι από δημόσιο χρέος άνω του 130 τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, που κληρονόμησε από τη δεκαετία του 1980 αλλά επιδεινώθηκε από την οικονομική στασιμότητα τα τελευταία 20 χρόνια, η χώρα πήγε προς τα πίσω κατά τα οκτώ χρόνια που ο κ. Μπερλουσκόνι υπηρέτησε ως πρωθυπουργός το 2001-2006 και το 2008-11. Η παλιά συνήθεια της διαφθοράς αναζωπυρώθηκε, το σύστημα δικαιοσύνης επιδεινώθηκε και δεν επιχειρήθηκαν σημαντικές μεταρρυθμίσεις από τις κυβερνήσεις του.

Το Κίνημα Πέντε Αστέρων είναι το κόμμα που θα πρέπει να προσφέρει ένα νέο μέλλον και το σχεδόν 30% του εκλογικού σώματος που το υποστηρίζει σίγουρα ελπίζει σε ένα. Το πρόβλημα είναι ότι χρειάζεται 40 τοις εκατό για να σχηματίσει κυβέρνηση. Ο λόγος για τον οποίο δεν μοιάζει να είναι το En Marche της Ιταλίας είναι ότι στερείται ενός Μακρόν.

Δεν είναι απλώς ζήτημα ενός ατόμου, αν και ο 31χρονος υποψήφιος για τη θέση του πρωθυπουργού, Λουίτζι Ντι Μάιο, στερείται ξεκάθαρα της εμπειρίας και της τεχνογνωσίας του κ. Macron και είναι λαϊκιστής στο ζήτημα της μεσογειακής μετανάστευσης, απομακρύνοντας τους κεντρώους ψηφοφόρους. Είναι ότι το κόμμα στερείται οποιασδήποτε συνεκτικής ομάδας που να μοιάζει με μια αξιόπιστη κυβέρνηση σε αναμονή. Αυτό είναι το σφάλμα του κ. Γκρίλο και η επιμονή του για τη λειτουργία του κόμματος μέσω μιας ψεύτικης διαδικτυακής δημοκρατίας, με υποψηφίους που επιλέγονται από χούφτα ψηφοφόρων.

Με λιγότερο από τέσσερις εβδομάδες να μένουν, δεν υπάρχει χρόνος για να αλλάξει αυτό. Η αναγγελία ενδεχόμενου υπουργικού συμβουλίου, συμπεριλαμβανομένου ενός υποψηφίου για την κρίσιμη θέση του υπουργού Οικονομικών, θα μπορούσε να βοηθήσει. Εάν η μόνη βιώσιμη κυβέρνηση μετά την 4η Μαρτίου αποδειχθεί ότι είναι ένας μεγάλος συνασπισμός όπου ο κ. Μπερλουσκόνι θα κρίνει τον βασιλιά, το Κίνημα Πέντε Αστέρων θα έχει μόνο τον εαυτό του να κατηγορήσει. Θα απογοητεύσει τους πεινασμένους για αλλαγή ψηφοφόρους και θα απογοητεύσει την Ιταλία. 

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Subscribe to our Newsletter and get the best news every day in your mail!

* Your Email Address:
* Preferred Format:
* Enter the security code shown: